|
In de zomer van 1998 werd ik gebeld door Arend Glas, met de vraag of ik geintresseerd zou zijn om te gaan bobsleeën. In eerste instantie was ik wat sceptisch, aangezien ik als atleet nog de nodige ambities had en het bobben voor mij onbekend terrein was. Uiteindelijk toch besloten om eens met Arend om tafel te gaan zitten. En achteraf kan ik zeggen dat ik van deze beslissing nooit spijt heb gehad.
Zo begon mijn bobloopbaan in oktober '98 in Lillehammer. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik een baan zag en ik weet nog goed dat ik erg onder de indruk was van de enorme snelheden onder in de baan.
Dan komt de dag dat jij je eerste afdaling mag maken en op zo'n dag word je toch iets anders wakker. Je weet niet goed wat je te wachten staat en eigenlijk weet je ook niet goed wat je moet doen. De instructies die je meekrijgt zijn "Niet te ver doorlopen bij de start", "wanneer we stilstaan de rem vasthouden, anders glijden we terug" en tenslotte "als we crashen moet je in de slee blijven, en zeker niet los laten!". Daar moet je het dan mee doen.
Onderweg schoot er van alles door mijn hoofd, "moet dit leuk zijn?", "dit ga ik echt niet nog eens doen", "waar zit het stoeltje", "is deze pijn normaal", etc..
Redelijk geradbraakt word je dan bij de finish gefeliciteerd door de ervaren jongens, je bent nu een van hen, je bent bobsleeër!
Gedurende die week bleek toch wel dat ik enig talent had voor deze sport. Mijn snelheid, massa en kracht zorgde ervoor dat ik geselecteerd werd voor de World cup in Calgary.
Samen met mijn "maatje" Timothy maakte ik in de winter van 1998 mijn World cup debuut in Canada. De eerste dag aan de baan daar was wederom indrukwekkend, atletische kerels uit de hele wereld van 100 kilo, die schijnbaar geen last hadden van de onaangename temperatuur (-25!). AC/DC's "highway to hell" galmde onheilspellend over de baan, kon het toepasselijker...
Uiteindelijk eindigden we die week in de achterhoede, maar ik begon het zowaar leuk te vinden en was verkocht.
Inmiddels zijn we 10 jaar verder en ik kan wel zeggen dat ik deze sport in 10 jaar heb zien groeien. Destijds in 1998 bleken we een dermate talentvolle groep atleten bij elkaar te hebben, wat uiteindelijk resulteerde in deelname aan de spelen van Salt Lake City in 2002 en een vierde plek op het Europees kampioenschap in 2002 in de 4-mans.
In 2003 ben ik samen met Edwin het "Bobteam van Calker" gestart. Al snel kwam Cesar Gonzales ons versterken als 2e remmer. Uiteindelijk kwamen we tekort om de spelen van Turijn te halen. Na de spelen van Turijn ging Edwin door richting Vancouver, terwijl ik het na 8 jaar het welletjes vond.
In de daarop volgende winter werden de eerste succesjes geboekt door het team, mede dankzij een aantal nieuwe zeer getalenteerde atleten.
Gedurende het seizoen begon ik steeds meer aan mijn beslissing te twijfelen, "ben ik niet te vroeg gestopt" en "straks gaat er "geoogst" worden en zit ik thuis..".
In de zomer van 2007 besloot ik om een keer weer mee te trainen met het team en al vrij snel werd duidelijk dat ik nog een versterking zou kunnen zijn. Helaas raakte ik in december 2007 geblesseerd waardoor ik mijn comeback in het seizoen 2007-2008 niet kon gaan maken.
Uiteindelijk stond ik in november 2008 voor het eerst sinds 3 jaar weer aan de start van een World cup. In Winterberg klopte alles en behaalden we een geweldige 6e (2-mans) en 4e (4-mans) plaats. Wederom was ik verkocht en ik was enorm blij dat ik de beslissing had genomen om terug te keren in de slee. Samen met Edwin, Sybren, Arno en Yannick stond er een fantastisch team. Dit bleek 2 maand later dan ook. Op een historische zondagmorgen in Konigsee, behaalden we de eerste Nederlandse podiumplek ooit!
Op naar Vancouver! |
